THB - baht tajski

Wczesna waluta w Tajlandii
Ustandaryzowane monety i banknoty emitowane przez fabryki zostały oficjalnie wprowadzone po raz pierwszy w Tajlandii w erze Rattankosin; z papierowymi pieniędzmi pojawiającymi się w formie królewskich weksli w 1853 roku. Wkrótce potem pojawiły się banknoty emitowane przez zagraniczne banki. W 1857 roku Tajlandia nabyła swoją pierwszą maszynę do bicia monet, a tajskie srebrne monety zaczęły być bite w tym rejonie. Bicie monet zostało uproszczone w 1897 roku, kiedy to 11 nominałów zostało uproszczonych do dwóch (satang i baht) w ramach systemu standardu srebrnego opartego na dziesiętnym.

Wprowadzenie tajskiego bahta
Do 1880 roku tajski baht był powiązany z funtem brytyjskim w kursie 8 TBH za 1 GBP. Kurs ten zmieniał się kilkakrotnie, aż baht został ponownie powiązany z jenem japońskim po kursie równym podczas II wojny światowej. Po wojnie waluta zmieniła swoje powiązanie na 20,8 bahta za 1 dolar amerykański, następnie na 20 bahtów za dolara amerykańskiego w 1978 roku, a w 1984 roku na 25 bahtów.

Kryzys finansowy
W 1997 roku Tajlandia wpadła w kryzys finansowy. Baht stracił połowę swojej wartości, co skłoniło do przyjęcia reżimu kursu wymiennego opartego na swobodnym kursie. Od czasu kryzysu gospodarczego tajski baht się ustabilizował.

Nieoficjalnie tajski baht jest używany w Laosie, Kambodży i Mjanmie.