NOK - korona norweska

Rigsdaler był używany jako główna forma waluty w Norwegii aż do 1816 roku. W tym czasie w Norwegii krążyła również waluta duńska, ponieważ oba kraje były w unii politycznej. W 1816 roku powstał nowoczesny bank centralny Norwegii, Norges Bank, a jednostka monetarna została zmieniona na Speciedaler. Waluta została zdewaloryzowana w 1830 roku i następnie była powiązana ze srebrem na stałej podstawie. W 1875 roku Norwegia przystąpiła do Skandynawskiej Unii Monetarnej (SMU) i przyjęła koronę jako swoją oficjalną walutę. Unia trwała do 1914 roku, chociaż wszystkie kraje zachowały swoje odpowiednie waluty po tym czasie. Norweska korona przechodziła na i z powrotem na standard złota i była również powiązana z różnymi walutami po różnych kursach.

• 1916-1920, 1928-1931: Korona została wprowadzona na standard złota
• 1931: Waluta jest ustalona na funta brytyjskiego w kursie 19.9 koron za 1 funt
• 1939: Została ponownie powiązana z dolarem amerykańskim w kursie 4.4 koron za 1 dolar
• 1940: Pod niemiecką okupacją, została ponownie powiązana z reichsmarką w kursie 1 korona za 0.6 reichsmarki
• 1945: Powiązanie zmieniono na funta, tym razem w kursie 20 koron za 1 funt
• 1949: Powiązanie korony zmienia się na dolar amerykański w kursie 7.142 NOK za 1 USD
• 1971: Norweska korona zaczyna swobodnie krążyć na rynku
• 1978: NOK jest następnie powiązany z koszykiem walut
• 1992: Waluta jest dopuszczona do swobodnego krążenia na rynku