GBP - funt brytyjski

Bank centralny Zjednoczonego Królestwa to Bank Anglii. Jako czwarta najczęściej handlowana waluta, funt brytyjski jest trzecią najczęściej posiadaną walutą rezerwową na świecie. Powszechnie używane nazwy funta brytyjskiego to funt szterling, szterling, quid, kabel i nicker.

Znaczenie funta brytyjskiego
Funt brytyjski jest najstarszą walutą wciąż używaną dzisiaj, a także jedną z najczęściej wymienianych walut. Falklandy, Gibraltar i Święta Helena są wszystkie powiązane z GBP po parze.

Wczesna waluta w Wielkiej Brytanii
Z jej korzeniami sięgającymi roku 760, funt szterling został po raz pierwszy wprowadzony jako srebrny grosz, który rozprzestrzenił się po królestwach anglosaskich. W 1158 roku zmieniono wzór, a nowe monety zamiast czystego srebra były bite z 92,5% srebra i zaczęły być znane jako funt szterling. Srebrne grosze były jedyną walutą używaną w Anglii aż do wprowadzenia szylinga w 1487 roku i funta, dwa lata później, w 1489 roku.

Banknoty funta brytyjskiego i standard złota
Pierwsze banknoty papierowe wprowadzono w 1694 roku, zmieniając ich podstawę prawną z srebra na złoto. Bank Anglii, jeden z pierwszych banków centralnych na świecie, został założony rok później, w 1695 roku. Wszystkie banknoty szterlingowe były ręcznie pisane aż do 1855 roku, kiedy bank zaczął drukować całe banknoty. Na początku XX wieku coraz więcej krajów zaczęło wiązać swoje waluty ze złotem. Stworzono standard złota, który umożliwił konwersję między walutami różnych krajów i zrewolucjonizował handel oraz gospodarkę międzynarodową. Wielka Brytania oficjalnie przyjęła standard złota w 1816 roku, chociaż używała tego systemu od 1670 roku. Siła szterlinga, która przyszła z standardem złota, doprowadziła do okresu znacznego wzrostu gospodarczego w Wielkiej Brytanii aż do 1914 roku.

Funt brytyjski i obszar szterlingowy
Funt brytyjski był używany nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale także krążył w koloniach Imperium Brytyjskiego. Kraje, które używały funta, zaczęły być znane jako obszar szterlingowy, a funt stał się globalnie popularny, posiadany jako waluta rezerwowa w wielu bankach centralnych. Jednak w miarę jak brytyjska gospodarka zaczęła się kurczyć, dolar amerykański zyskał na dominacji. W 1940 roku funt został powiązany z dolarem amerykańskim w kursie 1 funta do 4,03 dolara amerykańskiego, a wiele innych krajów poszło w jego ślady, powiązując swoje waluty. W 1949 roku funt został zdewaluowany o 30%, a druga dewaluacja miała miejsce w 1967 roku. Kiedy funt brytyjski został zdekymalizowany i zaczął swobodnie krążyć na rynku w 1971 roku, obszar szterlingowy został rozwiązany. Następnie funt brytyjski doświadczył wielu wzlotów i upadków.

• 1976: Powstał kryzys szterlingowy, a Wielka Brytania zwróciła się do Międzynarodowego Funduszu Walutowego o pożyczkę
• 1988: GBP zaczął śledzić markę niemiecką
• 1990: Wielka Brytania przystąpiła do Europejskiego Mechanizmu Kursów Walutowych, jednak wycofała się z niego dwa lata później
• 1997: Kontrola stóp procentowych stała się odpowiedzialnością Banku Anglii